słówko o piórach wiecznych...

Centropen 10012 set - pasiaki rulez!

2012-01-13T16:29:00.001Z

Naszym południowym sąsiadom możemy zazdrościć! Nie żeby od razu zawistnie i ze złością, przeciwnie, z podziwem i odrobiną żalu może, że choć tak blisko, to tak daleko zarazem. Przyglądając się bowiem naszej rodzimej produkcji z okresu 1930-1950 trudno się oprzeć wrażeniu, że w porównaniu z Czechami, cóż, jakby w ogóle jej nie było. Oczywiście - KaWuSka - nasza duma, niestety jedyna. Czesi mogą być dumni nieco bardziej.

Na oficjalnej stronie producenta (centropen.cz) znajdujemy informację, że firma rozpoczęła działalność już w okolicach 1940 roku w miejscowości Dacice. Jednak pierwsze modele piór pod marką Centropen pojawiły się w sprzedaży w roku 1948. Bardzo ciekawe opracowanie autorstwa Kerada można znaleźć na stronach FOP (historia Centropen)

Centropen to w istocie wytwór nacjonalizacji, która miała miejsce w dawnej Czechosłowacji w 1948 roku. "Centralne Pióro" zebrało pod jedną marką wszystkich dotychczasowych producentów i nie była to bynajmniej zbiórka dobrowolna. Mechanizm dobrze nam znany. Ci, którzy nie chcieli przyjąć nowych zasad, z założenia musieli zniknąć z rynku. Jedynym wyjątkiem jest L&C Hardtmuth, który znacjonalizowany wbrew woli właścicieli, nie zginął jako marka. Ale to już inna historia.

Model 10012 to produkcja z początku lat 50ych, godna jak najbardziej uwagi i podziwu. Spójny design i niesamowita kolorystyka, w ulubionych brązach. Poziomy układ paseczków jest zdecydowanie bliższy Włochom i Niemcom niż amerykańskim producentom. No niewątpliwie cieszy oko!

Pieczęć producenta - Centropen 10012 i dodatkowy numer 113 (numer serii ?) na piórze, tylko Centropen na ołówku. Ciekawy wybór czcionki, rozstrzelonej w układzie \ | /. Cały napis przypomina dzięki temu zabiegowi trochę jakby koronę i trochę może wskazuje na owo "centrum".

Stalówka stalowa, pozłacana, sygnowana nazwą firmy, informacją o irydowym zakończeniu i numerem (wielkością). Widoczne nacięcia od brzegów ramion nadają stalówce nieznacznej elastyczności, ale o klasycznym flexie nie ma mowy. Właściwości pisarskie na razie średnie. Bez ogródek mówiąc - lekki drapak, ale po nieznacznym przeszlifowaniu końcówki, powinno zmienić swoje oblicze.

Klips bardzo ciekawy, trochę a'la Skyline Eversharpa lub Military Clip Sheaffera, ale jednak inaczej rozwiązany. Zintegrowany z wąziutką obrączką sprawia wrażenie zawieszenia w powietrzu, co składa się na dość futurystyczne wrażenie. No ale coś za coś - przez to, że obrączka bardzo cieniutka, klips nie jest stabilny. Mnie to absolutnie nie przeszkadza, ale jeśli ktoś lubi klipsy trwające na posterunku choćby nie wiem co, może się poczuć niezbyt komfortowo. Strachy na lachy!

System napełniania to zintegrowany, plastikowy tłoczek. Oryginalnie z uszczelką z tworzywa sztucznego. W przypadku tego zestawu część prowadnicy uległa zniszczeniu, dlatego uszczelka widoczna na zdjęciu jest korkowa. Bardzo przyzwoita pojemność i funkcjonalność. Wadą tego rozwiązania były dość częste pęknięcia, pojawiające się przy zbyt mocnym dokręceniu korpusu.

Reasumując, model bardzo udany, zarówno pod względem estetyki, użytych materiałów, jak i technicznych rozwiązań. Widać w nim także wpływy włoskie (kolorystyka i kształt) i amerykańskie - Waterman Hundred Year i jego przeźroczyste końcówki. Jednym słowem czeski producent starał się wykorzystać to, co sprawdzone i trzeba przyznać, że udało mu się to doskonale.

Pióro kapitana Władysława Raginisa - Pelikan 101N

2011-12-21T06:14:00.013Z

Czasami mamy to szczęście w życiu, że przytrafiają nam się rzeczy niezwykłe. Z pewnością wydarzeniem tej rangi była dla mnie i przyjaciół z ForumOPiorach.net praca z piórem, z którym związana jest piękna, smutna i wzruszająca historia.

Kapitan Władysław Raginis był oficerem Wojsk Ochrony Pograniczna, który we wrześniu 1939 roku, przez niemal trzy dni, wraz z 360 podległymi mu żołnierzami, bronił zaciekle odcinka "Wizna" nad rzeką Narew. Za przeciwnika miał 42-tysięczny korpus armii niemieckiej pod dowództwem Heinza Guderiana. Bitwa ta nazywana jest polskimi Termopilami. 10 września, nie chcąc się poddać i wypełniając wcześniej złożoną przysięgę, kapitan Raginis popełnił samobójstwo rozrywając się granatem. "Do ostatniej kropli krwi .... ".
W sierpniu 2011 roku, z inicjatywy i pod przewodnictwem pana Dariusza Szymanowskiego, prezesa Stowarzyszenia "Wizna 1939" , dokonano ekshumacji doczesnych szczątków kpt. Raginisa. W mogile między innymi odnaleziono pióro wieczne marki Pelikan.

Jego stan tuż po wydobyciu obrazuje powyższe zdjęcie. Naszym zadaniem było oczyszczenie i zabezpieczenie pióra tak, by mogło stanowić eksponat muzealny, który wraz z innymi artefaktami odnalezionymi w mogile będzie prezentowany szerszej publiczności. Niezwykle trudnym było przyjęcie i pogodzenie się z faktem, że przedmiot nie będzie używany i że jego docelowy stan ma być jak najbardziej zbliżony do zastanego podczas ekshumacji. Szczególnie, że już "po wszystkim", okazało się, że pióro jest przepiękne i doskonale zachowane, zważywszy że przeleżało prawie 2 metry pod ziemią przez ostatnich 70 lat.

Podstawowy cel konserwacji stanowiło wydobycie stalówki z wnętrza skuwki. Najprawdopodobniej w latach 60-ych, kiedy mogiła została przeszukana pierwszy raz od 1939 roku, ktoś próbował pióro rozkręcić i dostać się do złotej stalówki. Wtedy pióro uległo złamaniu i zostało, na całe szczęście, porzucone w miejscu odnalezienia. Wewnątrz skuwki utkwiła stalówka wraz z sekcją, gwintem korpusu i jego drobnym fragmentem. Wszelkie próby wykręcenia szczytu skuwki, poprzedzone przeróżnymi zabiegami termicznymi i chemicznymi nie dały najmniejszych rezultatów. Nakrętka ani drgnęła. Żeby wykręcić sekcję musieliśmy dostać się do niej od strony stalówki. Zabiegi od dolnej strony skuwki były wykluczone, fragment korpusu był bowiem zbyt mały by nawet myśleć o uchwyceniu go, nie mówiąc już w ogóle o kręceniu.

Suma sumarum - udało się! Niskie, zimowe temperatury spowodowały obkurczenie celuloidu na wszystkich gwintach i tak na prawdę to niemal cud, że w ostatecznym rozrachunku tłok systemu napełniania działa swobodnie, a prace obejmujące zdjęcie szczytu skuwki i wykręcenie sekcji wraz ze stalówką nie doprowadziły do rozpadu skuwki na drobne części.

Miejsce, w którym przeprowadzono wszystkie prace - Pracownia Piór Wiecznych "MeMo"

Nasze największe wyzwanie - skuwka z zablokowaną wewnątrz stalówką, sekcją z gwintem i częścią korpusu.

... miało być młotkiem i piłą elektryczną :-)

Rozmowy przy polerowaniu body pióra, już po złożeniu systemu napełniania.
(od lewej: Dex, Lash - w tle, obserwująca proces oczyszczania skuwki, pan Dariusz Szymanowski - prezes Stowarzyszenia "Wizna 1939")

W końcu, po ponad 3 godzinach, dotarliśmy do stalówki.

Stalówka tuż po wydobyciu ze skuwki.

Stalówka - zbliżenie.

Wszystkie części pióra tuż przed przygotowaniem wersji ekspozycyjnej.

Pelikan kpt. Raginisa przygotowany do transportu

Dumni i wzruszeni "konserwatorzy" ;-) - były zaszklone oczy i ściśnięte gardła
(od lewej: Lash, Dex, Rka)

Wszystkie prace zostały przeprowadzone w obecności pana Dariusza. Każdy następny krok był najpierw omawiany, a potem przez "Szefa" aprobowany lub odrzucany. I tak przez ok. 6,5 godziny bez przerw. Mam nadzieję, że efekt końcowy będzie dla wszystkich zadowalający.

pióro kapitana Władysława Raginisa
producent: Pelikan, Niemcy

model: 101N Tortoise

rok produkcji: 1939r.

system napełniania: tłoczkowy (piston filler)

stalówka: złota 14 karat, oryginalna

rozmiar stalówki: F

W naszej ocenie Pelikan 101N, który poległ wraz z kapitanem Raginisem był niemal nowym piórem w chwili śmierci oficera. Kolor celuloidu oraz jego stan, okienko prześwitu, pokrętło tłoka i sama stalówka, wskazują, że nie miał On zapewne okazji używać go bardzo często, być może, jako prezent od rodziców, było tylko do "specjalnych okazji". Udało nam się ustalić, że kapitan używał czarnego atramentu. Nie mając pewności jakiej marki, możemy tylko podejrzewać, że był również produktem firmy Pelikan.

Sabaton "40:1" - utwór o bitwie pod Wizną

Bardzo dziękuję Lash i Dexowi za niezapomniane chwile a panu Dariuszowi Szymanowskiemu za zaufanie, czas, moralne wsparcie, pasję i zaangażowanie.

Relacja na stronie Stowarzyszenia: Wieczne pióro kpt. Władysława Raginisa

Relacja na stronie FOP: Relacja z konserwacji Pelikan 101N kpt. Władysława Raginisa

Relacja na stronie FPN: pelikan-101n-after-72-years-in-the-grave

Słówko o ołówkach ....

2011-04-17T18:38:00.019+01:00

Do notatek, szkiców, rysunków... do podkreślania, zaznaczania, kreślenia i... do pisania też! Ołówek jest z człowiekiem dużo dłużej niż pióro, którego był w pewnym sensie, a może i nawet sensu stricto, prekursorem, ojcem chrzestnym, najbliższą rodziną. Ołówki mogą być równie interesujące, co pióra, mogą być ich dopełnieniem lub najjaśniej świecącą gwiazdą w konstelacji kolekcji.

Blog jest o piórach, ale mam nadzieję, że nie uznacie tego za wielkie faux pas, jeśli z czasu pojawi się trochę zdjęć ołówków, które też bardzo lubię :)

Dzisiaj niezwykły, teleskopowy ołówek, któremu nadałam nazwę "Eskulap". Pochodzi według mnie z okresu c.1880-1905. Znalazł się w kolekcji ładnych parę lat temu i nie mogłam się nadziwić. Nigdy wcześniej i nigdy potem nie trafiłam na taki okaz, o którym bez wielkiej przesady można powiedzieć "małe dzieło sztuki". Bardzo gustowne, drewniane i oprawione czerwoną skórą pudełko, w którym był złożony, zawiera wewnątrz taki oto napis:

Edmundo Meymann & CIA

VOYERIA WORMS

SAN MARTIN 2184

SANTA FE

Kim był Edmundo Meymann? Nie mam niestety dobrych wiadomości. Nie wiem. Że Nowy Meksyk w Stanach Zjednoczonych i Santa Fe - wiadomo z pudełka. Nazwisko wskazuje na niemieckie lub żydowskie (lub i i) pochodzenie, ale czy był to jubiler, który stworzył Eskulapa czy tylko właściciel sklepiku, który jak Tiffany, zamawiał u innych - tu tkwi nierozwiązana jak na razie zagadka. Drugą zagadką jest ... metalurgia :) Mianowicie co to za stop metali lub metal lub technika wytopu, która pod gładką powierzchnią tworzy taką strukturę? Nie wydaje mi się bowiem, żeby ręcznie wykonać tak misterną "powierzchnię", którą opisuję dokładniej w poniższym akapicie.

Trudno sobie wyobrazić pióro wieczne tak zdobne jak ten ołówek i może właśnie dlatego warto zwrócić na nie - ołówki - większą uwagę, bo to, co byłoby przerysowaniem lub nawet kiczem w przypadku pióra, przyłożone do ołówka prezentuje się już zupełnie inaczej. Eskulap z całą pewnością nie jest kiczowaty. Wbrew pozorom, na pierwszy rzut oka wydaje się nawet dość ascetyczny. Bardzo prosta, walcowata forma, częściowo gładka, częściowo chropowata, z mini-dziurkami, jakby kraterami po wygasłych mini-wulkanach. I właśnie z tej, trochę księżycowej scenerii wyrasta kielich, wokół którego wije się wąż, kierując głowę do jego wnętrza. Głowę szlachetną, przyozdobioną prawdziwym szmaragdem, który pięknie kontrastuje z brudno złotym kolorem "pustyni" wokół i lśniącymi zakończeniami. Przy bliższych oględzinach można wydedukować sposób, w jaki ołówek został ręcznie zdobiony. Na gładkim walcu artysta najpierw wyrył kształt kielicha i węża, a potem rodzajem rylca lub dłutka "zdzierał" gładką powierzchnię. Na tym etapie pracy zostało także przygotowane miejsce pod szmaragd na głowie węża.

Kolejnym elementem zdobniczym jest drugi szlachetny kamień: spory szafir w zakończeniu uchwytu rączki. Jej pociągnięcie wysuwa z drugiej strony końcówkę z rysikiem, który to z kolei wysuwany jest z niej przez obrotowy mechanizm ukryty w przedniej części. Rączka zaopatrzona została w uchwyt z kółeczkiem. Tuż poniżej tej części ołówka, na gładkiej powierzchni znajduje się dwuliterowy monogram S F. I tu kolejna zagadka: czy jest to ołówek, który był w stałej ofercie Edmunda Meymanna czy może został wykonany na zamówienia dla lokalnego lub nie, na przykład lekarza? I jakim cudem trafił do Argentyny, bo tam go właśnie znalazłam.

Ołówki mogą być równie ciekawe jak pióra. Kryją się za nimi równie ciekawe historie i potrafią być piękne, niezależnie od technik zdobniczych, których użyto do ich produkcji. Jeżeli ktokolwiek trafi na informacje, które mogłyby choćby rozjaśnić niektóre "zagadki", będę bardzo zobowiązana za ich podanie.

"The History of the Italian Fountain Pen 1900-1950" by Letizia Jacopini

2011-04-03T08:33:00.007+01:00

Największe, najlepsze i ... jedyne kompendium wiedzy na temat historii pióra włoskiego. Historii, która jak się okazuje jest niezwykle bogata i piękna. Pióra ze słonecznej Italii są bowiem uznawane za jedne z najpiękniejszych i oba tomy dzieła Letizii Jacopini, bardzo starannie wydane i bogato ilustrowane, nie pozostawiają w tej kwestii najmniejszych wątpliwości.

Książka w języku włoskim i angielskim, prezentująca poszczególne firmy w układzie alfabetycznym. W pierwszej kolejności mamy możliwość zgłębiać historię największych i najbardziej cenionych producentów wraz ze wszystkimi sub-brandami i produkcją "na zamówienie", która nie znalazła się w żadnych katalogach. Dopiero potem, pod koniec każdego tomu, autorka przybliża pozostałych, mniejszych, mniej i kompletnie nie znanych producentów, również w układzie alfabetycznym. Taki układ początkowo sprawia trochę trudności, ale szybko można się do niego przyzwyczaić.

Tom I A-M (stron: 287):

część zasadnicza: Ancora, Aurora, Columbus, Ercolessi, Montegrappa

pozostali producenci A-M: 151 haseł - producentów i sub-brandów.

Tom II N-Z (stron: 247):

część zasadnicza: Nettuno, Omas, Pagliero, Pecco Stilus, Penco F.R.V., S.A.F.I.S., Tabo, Tibaldi, Zerollo

pozostali producenci N-Z: 108 haseł.

Tytuł: La Storia della Stilografica in Italia 1900-1950, The History of the Italian Fountain Pen

Autor: Letizia Jacopini

Rok wydania: -

Wydawca: O.P.S. Milano

Stron: Tom I A-M: 287; Tom II N-Z: 247

Oprawa: twarda w obwolucie

ISBN: -

Pióra chińskie - Wing Sung "727"

2011-03-25T05:02:00.011Z

Moim pierwszym w życiu piórem wiecznym było Hero "100", podprowadzone Mamie i używane przez niemal całą podstawówkę. Pamiętam, że byłam zachwycona, szczególnie tą cieniutką linią, która nie wybaczała lenistwa i niechlujstwa podczas pisania.

Wczoraj dotarło do mnie pióro, które pod pewnymi względami przypomina mi tamto, pierwsze pióro, a z drugiej strony jest zupełnie inne i ... jakże technologicznie zaawansowane ;-) Kto kiedykolwiek widział pióra Combo z lat trzydziestych, wie co mam na myśli. W tym jednak przypadku zamiast zwyczajowego ołówka, producent w tylnej części korpusu umieścił długopis!

Wing Sung to szanghajski producent, który w 2000 roku został wchłonięty przez Hero. O ile Hero słynie z piór, które jak żywo przypominają Parkera "51", Wing Sung skupił się na "przypominaniu" o Sheafferze. Większość piór Wing Sung, które miałam w rękach mają bowiem stalówkę typu Triumph. Ta w moim modelu "727" pisze genialnie, linią zbliżoną do włosa, XXF (EEF) i właśnie w tym miejscu pojawiło się we mnie skojarzenie z latami szkolnymi.

Model "727" to duże, można powiedzieć nawet, że dystyngowane pióro, o wrzecionowatym kształcie. W tylnej części korpusu znajduje się pokrętło, które wysuwa końcówkę z długopisem. Całość od strony estetycznej zasługuje na prawdę na najwyższe uznanie. Co do jakości użytych do produkcji materiałów też trudno mieć większe zastrzeżenia. Chromowana skuwka i takie wykończenia, mimo upływu lat wyglądają jak nowe, a plastik korpusu pozostał lśniący i nosi tylko nieznaczne ślady zużycia. Stalówka stalowa, pozłacana i gdyby nie napis "Wing Sung", można by uznać, że przełożona z jakiegoś Sheaffera.

Aerometryczny system napełniania dopełnia całości. Zbiornik ma niewielką pojemność, ale przy tej grubości stalówki, atramentu wystarcza na długo.

Trudno mi to pióro umiejscowić w czasie, ale sądzę, że jest to produkcja z lat 80/90-ych. Z informacji zawartych na FPNie wynika bowiem, że po przejęciu przez Hero jakość piór Wing Sung bardzo spadła, a "727" z całą pewnością nie należy do piór słabych.

Forum o piórach

2010-11-10T20:09:00.009Z

O ile kolekcjonerstwo piór w naszym kraju jest o wiele mniej rozwinięte niż w takich krajach jak Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Niemcy, Francja czy inne kraje Europy Zachodniej, nie znaczy to, że nie istnieje ono wcale. Choć na razie nie doszliśmy jeszcze do etapu jak kraje zachodnie, gdzie oprócz licznej grupy kolekcjonerów istnieje także wiele stron internetowych, organizacji i grup dyskusyjnych poświęconych temu tematowi, wiele się zmieniło - na lepsze.

Nie tak dawno, bo kilka dni temu, powstało nowe forum - Forum o piórach.

Jest to forum, które powstało niejako z potrzeby i choć jak dotąd jest ono jeszcze stosunkowo "młode", FOP jest forum w pełni niezależnym i bardzo dobrze zorganizowanym. Co dzień przybywa nowych użytkowników i mamy nadzieję, że nowe forum nadal będzie się rozwijać w takim tempie jak ma to miejsce w tej chwili.

A być może za kilka, bądź kilkanaście lat doczekamy się kolekcjonerskiej społeczności na miarę The Fountain Pen Network i pojawi się u nas kilku lub kilkunastu kolekcjonerów na światowym poziomie, którzy przyczynią się do dalszego rozwoju naszej kolekcjonerskiej społeczności.

Forum o piórach

Strona główna

Mabie Todd - zestaw nabiurkowy - klasyka Art Déco

2010-04-24T08:43:00.018+01:00

Dziwne, ale dopiero przygotowując tę notkę zdałam sobie sprawę, że jedna z moich ulubionych firm jest niezwykle "ornitologiczna". Miłośnicy niemieckiego Pelikana często mówią o swoich piórach "ptaszyska", a przecież to "tylko" jedna nazwa dla wszystkich linii. Mabie Todd miał tych linii aż cztery i jak się okazuje, wszystkie były ptaszyskami i ptaszynami.

linia "Swan" - topowa zarówno dla rynku angielskiego jak i amerykańskiego - łabędź;
linia "Swallow" - niższa linia amerykańska - jaskółka;
linia "Blackbird" - niższa linia angielska - kos;
linia "Jackdaw" - niższa linia angielska - kawka.

zdjęcie z książki "Mabie in America - Writing Instruments from 1843 to 1941", David Moak.

Na zestawy nabiurkowe Mabie Todda natrafić można dużo rzadziej niż na te, wykonane przez Sheaffera czy Wahl Eversharpa, które to firmy, wydaje się, pod koniec lat dwudziestych zdominowały rynek amerykański. Waterman i Parker z tego okresu plasuje się mniej więcej podobnie jak Mabie Todd, który wykorzystywał w ich produkcji dwa powyższe patenty, przy czym zdecydowana większość desk setów to te oparte na patencie Mosta z 1931 roku. Druga, rzadziej spotykana grupa to ta, do której należy zestaw widoczny na zdjęciach.

Podstawa wykonana z czarnego szkła, na której, na również szklanym postumencie, osadzona jest ebonitowa baza. Do tego imponujących rozmiarów, równie proste, ebonitowe pióro. Design, który można uznać za kwintesencję stylu Art Déco. Na uwagę zasługuje fakt, że pióro wykonane jest z jednego kawałka ebonitu, w przeciwieństwie do tego typu piór oferowanych przez konkurencję, w których tzw. "taper" (wysmuklona, tylna część korpusu) stanowił osobny, dokręcany element.

Mabie Todd uwielbiał sygnatury. Podstawa posiada dwa oznaczenia, jedno na bazie w postaci charakterystycznego, białego łabędzia, oraz dodatkową, pełną "pieczęć" na spodzie. Samo pióro sygnowane jest w dwóch miejscach: na korpusie oraz spływaku, na którym wytłoczona została nazwa linii "SWAN".

Zestaw ten oferowany był przez firmę tylko w dwóch wersjach: z czarną oraz wykonaną z przeźroczystego szkła podstawą. We wszystkich desk setach sygnowanych linią "Swan", w piórach pojawiają się złote stalówki "Eternal" w rozmiarze #4, które są raczej twarde, idealne do szybszego notowania.

Parker Pen Factory - Vacumatic

2010-04-23T21:53:00.002+01:00

Techniki zdobnicze: Enameling (Emaliowanie)

2010-04-20T13:40:00.035+01:00

Niemal równocześnie z powstaniem pierwszych piór wiecznych z własnym zasobnikiem atramentu (fountain pens), producenci dokładali wszelkich starań by urozmaicić swoją ofertę. Dość szybko zatem, oprócz najprostszych, wykonanych z gładkiego, czarnego ebonitu (BHR), pojawiły się pióra zdobione cyzelowaniami (BCHR) oraz pozłacanymi, złotymi i srebrnymi elementami - zarówno w formie gładkiej, jak i giloszowanej, czy też wykonanej w technice repoussé - które pojawiały się na piórach w formie obrączek (ringów) dokładanych na korpusie i skuwce pióra lub opasających jego zakończenia (głównie szczyt skuwki), a także pełnych "koszulek" nakładanych na skuwkę i korpus.

Jedną z bardziej skomplikowanych technik zdobniczych zaaplikowanych do produkcji piór jest enameling, czyli emaliowanie/szkliwienie. Wiem, wiem, emalia w pierwszej chwili może się kojarzyć, szczególnie pod tymi wschodnimi szerokościami geograficznymi, przede wszystkimi z metalowymi garnkami z lat 70ych, z których najczęściej odpryskiwała, pozostawiając odpychający, czasami wręcz rozpaczliwy krajobraz. I pewnie stąd wzięło się pejoratywne znaczenie słowa "emalia", które dawniej brzmiało po prostu szmelc! :)

W odniesieniu do artykułów piśmiennych, emalia i emalierstwo nie mają jednak nic wspólnego ze "szmelcem". Bardzo ogólnie rzecz ujmując jest to technika zdobienia wyrobów metalowych (złotych, srebrnych, miedzianych, z brązu, stali czy żelaza) za pomocą szklistych powłok, składających się z mieszaniny sproszkowanych minerałów z dodatkiem pigmentów, stopionej w piecu w temperaturze ok. 800-900 stopni Celsjusza.

Emaliowane zdobienia na piórach z lat 20ych (zdj. górne Edward Todd, zdj. dolne Montblanc).
Oba zdjęcia pochodzą z katalogów aukcyjnych domów Christie i Bonhams.

Pierwsze przykłady zastosowania enamelingu w zdobnictwie metali pochodzą z XIII wieku p.n.e. i są nimi "panele" emalii oprawione w złote "włókna", osadzone na złotych pierścieniach pochodzących z okresu mykeńskiego. Największy rozkwit tych technik zdobniczych przypada jednak na okres średniowiecza, pomiędzy XI a XIV wiekiem n.e.

Ze względu na sposób wykonania zdobienia można wyróżnić trzy podstawowe grupy enamelingu:

1. cloisonné (emalia komórkowa/przegródkowa) - wzór wykonuje się ponad powierzchnią bazowego metalu poprzez przylutowanie pionowo cienkich blaszek, których ścianki tworzą zarys rysunku. Tak powstałe komórki wypełnia się następnie różnymi kolorami emalii.

Chińskie pióra z lat 60 wykonane w technice cloisonné

2. champlevé (emalia żłobkowa/rowkowa) - wzór wykonuje się wgłąb powierzchni bazowego metalu poprzez jego wyrycie, wycięcie lub wytłoczenie i tak powstały rysunek wypełnia się emalią.

3. painted enamels (emalia limuzyńska/malarska) - metal pokrywany jest warstwą nieprzyjrzystej, zazwyczaj ciemnej emalii i wypalany. Na tak przygotowany podkład nakładane są następne warstwy emalii o różnej przejrzystości i grubości, co ostatecznie daje efekt bardziej malarski.

Poniżej przykłady zastosowania enamelingu w szczytowych zakończeniach (top cap) skuwki: Ingersoll (lata 20), Bohler (lata 30) i Hardtmuth (lata 30).

Pióra i ołówki ze zdobieniami wykonanymi w technice enamelingu należą do tych rzadziej spotykanych i wyżej cenionych, przy czym oczywiście istnieje tu też duże zróżnicowanie ze względu na producenta, model pióra i stan jego zachowania do czasów nam współczesnych oraz formę i technikę zdobienia (top cap, obrączka, większy "rysunek").

Źródła:
- Herbert Maryon "Metalwork & Enameling"; Dover Publications, Inc.; 1971; str.169-181;
- Wikipedia.org.

Systemy napełniania - Sleeve-Filler

2010-04-14T08:31:00.007+01:00

System napełniania typu Sleeve-Filler można uznać za wczesny system aerometryczny, tak dobrze znany z modelu Parker 51. Pierwszy patent na takie rozwiązanie napełniania pióra pochodzi z roku 1905 i był wykorzystywany przynajmniej przez kilku mniej znanych producentów.

Nie ma polskiego odpowiednika nazwy systemu. "Sleeve" to rękaw w j.angielskim więc można by przyjąć, że to system "rękawowy" i choć takie spolszczenie przybliża nieco ideę systemu, osobiście nie jestem zwolenniczką spolszczania terminologii używanej i rozumianej przez miłośników piór na całym świecie.

Na zdjęciach trzy pióra pochodzące z tego samego okresu c.1910-1915. Od góry: Latremore, Waterman i Eclipse. Cechą charakterystyczną dla wszystkich jest zewnętrzny "rękaw" osłaniający system.

Rękaw przesuwany był albo po korpusie pióra (Waterman), albo po wewnętrznej, metalowej tulei (Latremore, Eclipse). Oprócz wymienionych firm, sleeve-filler był także wykorzystywany przez firmę LeBoeuf (w dwóch wersjach: z "ciętym" korpusem, jak u Latremore'a oraz z wykorzystaniem całego korpusu jako "rękawa") i Johna Hollanda (model Eureka).

Sleeve-filler to system gumkowy o prostym i niezawodnym działaniu. Wewnątrz metalowej tulei lub korpusu z wyciętym miejscem na kciuk, znajduje się gumka osłonięta dodatkowo blaszką, której przyciśnięcie powoduje sprężenie i rozprężenie gumki, a tym samym naciągnięcie atramentu do wnętrza. Voila!

Po sleeve fillera w 2001 roku sięgnęła amerykańska firma Bexley. Pióra z tym systemem produkuje także Bruno Corsini.

Polskie pióra - Wiland MUKI

2010-04-09T08:39:00.015+01:00

Do kolekcji niedawno dołączyło drugie pióro Wilanda - MUKI. Wiedziałam, że po Aleksandrze firma pracuje nad wyjątkowym projektem, ale żeby to było od razu coś tak zupełnie nowego dla świata piór!

Trzecia edycja ręcznie wykonywanych, limitowanych do 21 sztuk piór Wilanda to w pełni ceramiczne pióro, które właśnie ze względu na użyty materiał, tworzy zupełnie nową jakość. Nie przypominam sobie bowiem, żeby w całej historii pióra wiecznego, jakakolwiek inna firma, czy to w przeszłości, czy w czasach nam współczesnych, pokusiła się o ceramikę do stworzenia wszystkich, bazowych elementów pióra.

Podobnie jak w moim drugim modelu - Aleksandrze, pióro wraz z całym dodatkowym "inwentarzem" tworzy doskonałą całość. Wybór kontrastowego w kolorze drewnianego pudełka, wykończonego głębokim, czarnym, lśniącym lakierem, jest strzałem w dziesiątkę. Jego prostota idealnie komponuje się z prostotą formy samego pióra, a zewnętrzne, ażurowe etui dodaje całości finezji, a może nawet odrobiny perwersji.

Biel i czerń. Absolutne Zen :) w zestawieniu kolorów i w samym kształcie pióra. Nie chciałabym używać jakichś górnolotnych porównań, ale gdyby przyjąć, że każde pióro wieczne niesie ze sobą jakąś historię (bo w końcu w wielu historycznych momentach uczestniczyło:), to powiedziałabym, że MUKI przypomina, że świat zbudowany jest na skrajnościach i że przede wszystkim chodzi o to, żeby starać się do nich za bardzo nie zbliżać, szukając całej gamy kolorowej "szarości", która jest pomiędzy.

Pióro wykonane jest ze szkliwionego tlenku glinu, który w przyrodzie występuje w postaci minerału o nazwie korund (typ alfa). Jego szlachetne odmiany to rubin i szafir. Gdyby więc ktoś pomyślał, że mamy do czynienia z kruchą konstrukcją - nic bardziej mylnego. Wyprażona w temperaturze 1700 stopni Celsjusza forma jest niezwykle trwała i twarda i jeśli tylko nie będzie się wyrzucać pióra z lecącego samolotu, mogę się założyć, że ma szansę przetrwać wieki.
Polerowanie i szkliwienie nadaje MUKI niezwykłą gładkość i połysk, a odczucia związane z trzymaniem pióra w dłoni są nie do porównania z żadnym innym - jest przyjemnie chłodne, wolno przejmujące ciepło ludzkiego ciała, ale zupełnie nie "obce".

Stalówka z 18 karatowego złota, dwukolorowa, rodowana. Zaprezentowana przez firmę po raz pierwszy w 2009 roku. Intrygujący dla oka wzór układa się w swobodną, geometryczną reprezentację liter nazwy firmy - W I L A N D. Stalówka bardzo wygodna w pisaniu: gładka, ale bez tej niczym nie zmąconej "masełkowatości", za którą osobiście nie przepadam. Sunie spokojnie po papierze, zostawiając wyraźny, przyjemnie mokry ślad i rozsiewając w eterze tak miły dla ucha dźwięk.

Oprócz wyjątkowego materiału użytego do stworzenie korpusu, skuwki i sekcji dodatkowym zaskoczeniem jest rozwiązanie połączeń. Zamiast standardowych gwintów producent użył naturalnego korka, wzorując się na podobnych połączeniach w drewnianych instrumentach muzycznych, takich jak obój, fagot czy klarnet.
Korek doskonale spełnia swoją rolę, a uzyskany w ten sposób efekt estetyczny jest jak dla mnie genialny! Zrównoważenie chłodu bieli ceramiki ciepłem naturalnego korka, nadaje pióru życie i przestaje budzić laboratoryjne, sterylne skojarzenia.

MUKI, podobnie jak Aleksandra, jest dużym piórem. I jeśli w formie można dostrzec element płci pięknej, gabaryty są już zdecydowanie męskie. Przy pisaniu trzeba się liczyć bowiem z przedmiotem mającym prawie 14,5 cm, o słusznej średnicy ponad 1,5 cm i takiejże wadze ok. 40 gram. Nie jest to jednak pióro tylko do podpisów - wielkość i ciężar są bardzo dobrze zbalansowane i nawet dłuższe pisanie nie męczy dłoni. I tylko jedno małe "ale" w tym miejscu: balans jest idealny przy uchwycie nieco wyższym - mniej więcej od połowy sekcji w górę. Jeżeli ktoś przyzwyczajony jest do trzymania pióra tuż przy stalówce może odczuwać nieznaczne ciągnięcie w dół ze strony końca korpusu, ale bez żadnego dramatu.

Reasumując, kolejna, fantastyczna produkcja Wilanda - niebanalna, nowatorska i na najwyższym światowym poziomie co do jakości. Firma rozwija się w kierunku, któremu można tylko przyklasnąć i oczywiście po raz kolejny można być dumnym, że tak innowacyjny projekt urodził się w umyśle naszego rodzimego producenta i że znalazł on w sobie wystarczająco dużo determinacji, żeby doprowadzić go do wspaniałego końca. Viva Le Art!

Aurora - garść historii oraz model Internazionale (International)

2010-04-04T08:29:00.027+01:00

Abramo Giacobbe Isaia Levi (lub Levy), bo tak brzmi pełne imię i nazwisko założyciela jednej z najbardziej rozpoznawalnych, włoskich firm produkujących artykuły piśmienne, przyszedł na świat w Turynie 20.12.1863, zmarł w Rzymie 06.03.1949. Ten sprawny biznesmen, a także czynny polityk (senator w latach 1933-1944), stworzył w 1919 roku finansowe i ideologiczne (strategia) podwaliny dla produkcji piór wiecznych, których pierwszy katalog ukazał się w roku 1922 i zawierał ebonitowe pióra typu eyedropper/zakraplacz (F.A. - "Fisso Aurora"), typu safety (R.A. - "Rientrante Aurora") oraz pióra dźwigienkowe/lever-filler (A.R.A. - "Aurora Riempimento Automatico"). Firma została zarejestrowana pod nazwą Fabbrica Italiana di Penne a Sarbatoio Aurora i jest oczywiście do dziś znana pod skróconą nazwą "Aurora", która tuż po zakończeniu I Wojny Światowej miała symbolizować odrodzenie, nowy początek.

Na siedzibę fabryki Levi wybrał malownicze miasteczko niedaleko Turynu - Settimo Torinese, w którym już od początku XIX wieku skupiał się "przemysł" regionu. Miejscowość u zarania wieku XX znana była przede wszystkim z produkcji guzików, która wraz z nadejściem lat 20ych i pojawieniem się nowego materiału - celuloidu, przyciągała wielu rzemieślników z całych Włoch. Z racji dobrego zaplecza materiałowego i wykwalifikowanej kadry, było to idealne miejsce do rozpoczęcia produkcji piór.
Aurora odniosła ogromny sukces i to właśnie jego echa spowodowały wielki boom. Powstały takie firmy, jak Ancora (1920), Omas (1925), Zerollo (1932) oraz wręcz niewyobrażalna ilość mniejszych i całkiem małych producentów: w samym Settimo na przełomie lat 30/40 zarejestrowanych ich było około 160!

Model Internazionale (International) został zaprezentowany w 1931 roku i jest pierwszym modelem Aurory, w którym pojawia się motyw meandra (zwany też Grecian Border lub Greek Key) na szerokiej, pozłacanej obrączce skuwki, a tym samym pióro wpasowuje się w ówcześnie obowiązujące trendy stylu Art Deco.
Linia Internazionale składała się z piór dostępnych w czterech rozmiarach:

25 - lady - bez klipsa, z kółeczkiem na szczycie (Ring Top);
30 - junior;
45 - standard;
50 - oversize.

Przedstawione na zdjęciach pióra to model "45", który rzeczywiście reprezentuje wielkościowy standard tego okresu, mierząc 12,5 cm z nakręconą skuwką i prawie 16 cm z nałożoną na koniec korpusu. Średnica ok. 1,4 cm daje mu jednak "moc" i wizualnie daje wrażenie, że mamy do czynienia z wcale nie małym piórem.

Aurora Internazionale to też model, w którym firma po raz pierwszy sięgnęła po nowe zestawy kolorystyczne. Pióra sprzedawane były w pięciu kolorach:

blue - granatowym;
black & pearl - czarno-perłowym;
cream & bronze with green highlights - kremowo-brązowym z zielonymi dodatkami;
blue & bronze with a gold dust effect - granatowo-brązowym z efektem złotego pyłu;
black - czarnym

Z dwóch prezentowanych na zdjęciach kolorów: Black & Pearl i Blue & (Golden) Bronze, ten drugi jest szczególnie ciekawy. Pióro na pierwszy rzut oka wydaje się być czarne, dopiero po bliższym przyjrzeniu (szczególnie od wewnątrz) i w promieniach słońca zmienia barwę na wyraźnie granatową.

Równie ciekawy, co wspominany wyżej kolor, jest system napełniania. Testowany wcześniej przez chwilę przez firmę na piórach ebonitowych, po raz pierwszy pojawił się właśnie w modelu Internazionale. O ile dobrze pamiętam w nomenklaturze nazywany czasami "Back Lever-Filler", jest swobodną interpretacją systemów: dźwiginekowego (lever-filler) i przyciskowego (button-filler).

W tylnej, wkręcanej do korpusu, ebonitowej części znajduje się dźwigienka, której podniesienie przesuwa ku górze/przodowi zintegrowany element w postaci krążka (dolne zdjęcie), który de facto działa jak przycisk. Dzięki temu wewnętrzna blaszka, skonstruowana dokładnie na tej samej zasadzie co w Parkerze Duofoldzie, dociska do gumki, powodując jej sprężenie i następnie rozprężenie (dźwignia w wyjściowej pozycji - górne zdjęcie), a tym samym naciągnięcie atramentu. System jest bardzo pojemny i wydajny, a takie nowatorskie rozwiązanie wyeliminowało bolączki obu "składowych" systemów:
- przesunięcie dźwigni na spód wyeliminowało z jednej strony konieczność "dziurawienia" korpusu, z drugiej poprawiło ergonomię pióra (dźwigienki w tradycyjnych lever-fillerach czasami zahaczały się np. o materiał koszuli czy marynarki);
- połączenie przycisku z dźwignią wyeliminowało konieczność użycia tzw. "blind cap" - końcowej zakrętki (elementu najczęściej gubionego przy tym systemie), pod którą krył się przycisk.

Stalówka złota, 14 karatowa, z okrągłym otworem powietrznym, który w tym kształcie pojawił się w drugiej połowie lat dwudziestych. Pióro perłowo-czarne jest w tej chwili na etapie renowacji i poszukiwania części (nie posiada klipsa, stalówki i sekcji), natomiast w granatowo-brązowym stalówka jest semi-flexowa, dość mokra i pięknie dźwięczna.

Dużą ciekawostką jest fakt, że pod "pieczęcią" stalówki znajdują się polskie punce importowe. Innymi słowy, pióra Aurory były u nas sprzedawane w latach trzydziestych!
Sporą ciekawostką, szczególnie dla miłośników firmy Wahl-Eversharp ;-) może być też fakt, że wnętrze pióra jest wykonane niemal identycznie jak w linii Gold Seal Personal Point (Flat Topy). Tak, tak, i tu jest aluminiowa "tuba" zabezpieczająca i wzmacniająca korpus. Jedyna różnica tkwi tylko w tym, że w Aurorze jest niewielki, wystający element do oparcia blaszki systemu.

Aurora produkuje pióra po dziś dzień i ma swoich wielbicieli pod każdą szerokością geograficzną. Wzornictwem i jakością z całą pewnością nie będą zawiedzeni ani zwolennicy "staruszków", ani miłośnicy współczesnych piór.

Parker vs. Eversharp. Początek końca

2010-03-06T14:14:00.014Z

Na poczatku lat 50 i 60 cały świat ogarnęło westernowe szaleństwo: Wanted: Dead or Alive, westerny z Johnem Waynem czy chociażby serial Bonanza - to tylko kilka przykladow. W równie westernowym stylu, zaraz pod koniec lat 50, Parker przejął firmę EVERSHARP, będącą wówczas potentatem w produkcji długopisów. Wtedy tez, zaraz po wykupieniu Eversharpa, Parker wprowadził na rynek nowe pióro, tym razem opatrzone numerem "45", niczym rewolwer Colt, kalibru .45 tak popularny na Dzikim Zachodzie i pióro to również było na naboje (ale w przeciwieństwie do Coltów, w Parkerach można było używać także tłoczka). Niewiele osób jednak dziś zdaje sobie sprawę, że ten kultowy już obecnie model pióra Parker zawdzięcza nikomu innemu, jak właśnie firmie EVERSHARP - nieznaczne modyfikacje wprowadzone przez Parkera to wykręcana stalówka, mocowanie klipsa, oraz szeroka obrączka na gwincie korpusu.

Wiele lat wcześniej, na początku XX wieku firma Eversharp znana była jednak głównie z tego, że produkowała praktycznie wyłącznie pióra i oraz ołówki. Lecz kiedy w latach 40 opatentowano pierwszy długopis, zarząd EVERSHARP'a niemal z miejsca, jako pierwszy zapragnął wprowadzić na rynek ten nowy wynalazek. Wydając fortunę na prawa do produkcji długopisów opartych na systemie kapilarnym, Eversharp szturmem zdobył rynek i niedługo później długopisy Eversharp CA zyskały ogromną popularność i rekordową sprzedaż. System CA był jednak tak nowy, że Eversharp nie zdążył do końca go przetestować i w obawie przed konkurencją (firma Reynolds) nowy długopis został wprowadzony na rynek dużo wcześniej niż planowano. Reynolds okazał sie jednak szybszy i rownolegle z produktami firmy Eversharp na rynku pojawily sie dzialajace na tej samej zasadzie dlugopisy firmowane przez Reynolds Inc. Poniewaz zarzad EVERSHARPa wydał majątek na prawa patentowe, których Reynolds użył bezprawnie, niebawem firma z Chicago wytoczyła sprawe o naruszenie praw patentowych przeciwko firmie Reynolds. Sprawa ciągnęła się latami i kosztowała fortunę, co mocno nadszarpnęło pozycję firmy EVERSHARP. Co więcej, nowe długopisy, CA, jako produkty opatrzone znaczkiem "Double Check", podlegały dożywotniej gwarancji, przez co EVERSHARP stracił kolejne miliony na serwisowaniu niedopracowanych CA oraz zwrotach, a także utracił swoją ugruntowaną wcześniej pozycję na rynku. W międzyczasie firma udoskonaliła patenty długopisu i od tamtej pory długopisy praktycznie zdominowały produkcję EVERSHARPA.

Jednak po ostatecznym sukcesie długopisów, EVERSHARP nie zaprzestał całkowicie produkcji piór - firma wypuscila na rynek jeszcze kilka modeli, zanim została ona wykupiona przez Parkera. Te modele to Symphony, Envoy, Ventura oraz Challenger. To właśnie Eversharp Challenger najbardziej zainteresował Parkera - pod koniec lat 50, po ponad 10 latach produkcji, nawet Parker "51" zaczął wyglądać nieco przestarzale - trzeba więc było szybko wykombinować nowe, bardziej nowoczesne pióro. Co więcej, jako jako pierwszy i czołowy producent długopisów, EVERSHARP interesował Parkera także i pod względem rozwiązań technicznych w tej wlasnie dziedzinie. Nie namyślając się wiec zbyt długo, jeszcze pod koniec lat 50, Parker wykupił od firmy Wahl marke EVERSHARP i przez pewien czas produkował nawet pod tym szyldem ekonomiczne pióra (Parker-Eversharp Challenger, Big E, 1000 Words), cienkopisy (Tip-Wic), oraz długopisy zanim EVERSHARP w koncu zniknąl z rynku na dobre...

Pióra Eversharp i Parker "45"

Pióra Eversharp i Parker "45" - pióro Eversharp wyposażone jest w okienko do podglądu atramentu.

Zbliżenie na sekcję pióra Eversharp

Pióro Eversharp z lat 50

Mechanizm tłoczkowy piór Eversharp i Parker "45" - tłoczek Parkera "45" sygnowany jest nazwą obu firm: Parker i Eversharp

Mechanizm tłoczkowy piór Eversharp i Parker "45" - tłoczek Parkera "45" sygnowany jest nazwą obu firm: Parker i Eversharp

Ostatnia złota stalówka Eversharpa - późniejsze pióra Parker-Eversharp miały już tylko stalowe stalówki...

Złota stalówka pióra Parker "45"

Długopis marki Parker-Eversharp z lat 60

Reklama piór Parker "45"

Reklama piór Parker "45" - Parker podkreśla w niej możliwość napełnianai pióra w tradycyjny sposób, jak również poprzez użycie naboju (ogromna nowość jak na tamte czasy) Tłoczek został opracowany według patentu firmy EVERSHARP - w moim wczesnym Parkerze "45" tłoczek nosi nazwę obu firm (Parker-Eversharp)

Wahl-Eversharp Safety Pen, c. 1919

2010-02-02T00:45:00.010Z

Safety Pens, czyli pióra zakraplaczowe z chowaną (wkręcaną) stalówką poraz pierwszy pojawiły się w 1907, jako odpowiedź na pierwsze pióra zakraplaczowe. Ponieważ, w dużym skrócie, te pierwsze pióra miały niekiedy tendencje do przeciekania, konstrukcję "zakraplaczy" ulepszono w ten sposób, że nowe Safety Pens wyposażono zarówno w specjalne uszczelki, wykonane z korka, jak również obrotowy mechanizm, dzięki któremu stalówka chowała się do środka korpusu gdy pióro nie było używane. Dzięki tym rozwiązaniom technicznym pióra te były bardzo szczelne i praktycznie nie wysychały - atrament nie miał możliwości wyparowywania, zaś stalówka przez cały czas była w nim zanurzona, dzięki czemu takim piórem można było pisać zaraz po odkręceniu. O wyjątkowej niezawodności Safety Pens zresztą doskonale świadczy fakt, że gdy kilka lat temu we Francji odnaleziono szkielet żołnierza poległego w I Wojnie Światowej, w kieszeni ocalałego fragmentu munduru znalazło się także wieczne pióro - a dokładniej, Safety Pen - pełne atramentu. Gdy pióro to zostało odkręcone i ktoś postanowił sprawdzić, czy nadal pisze, stalówka, po ponad 100 latach, bez problemu zaczęła podawać atrament i pióro zaczęło pisać niemal natychmiast.

Na początku XX wieku było wielu producentów takich piór, jednak do najbardziej znanych należa przede wszystkim L.E. Waterman, Caw's i Boston Safety Pen Company.

Ta ostatnia wymieniona przeze mnie firma niedługo, bo w ok. 1917 roku, z inicjatywy Charlesa Keerana została wykupiona przez nowopowstałą wówczas firmę Wahl-Eversharp, dotąd zajmującą się produkcją ołówków automatycznych i maszyn liczących (pierwszych komputerów :-))

Firma Wahl-Eversharp, zaraz po wykupieniu Boston Safety Pen Co., wszystkich jej patentów oraz firmy zajmującej się produkcją ebonitu, niemal od razu wypuściła na rynek swoje pierwsze wieczne pióro o nazwie Tempoint. Były to głównie pióra dźwigienkowe, jako że Wahl-Eversharp wykupił także licencję na ten opatentowany wcześniej (przez firmę Sheaffer) mechanizm. I chociaż praktycznie od samego początku Wahl produkował dosyć zaawansowane technicznie (jak na tamte czasy) pióra, niektóre wczesne Tempointy (wykonane z BHR i w metalowych koszulkach) były napełniane przy pomocy zakraplacza.

Jednak pomimo faktu, że Wahl-Eversharp w prostej linii wywodzi się od Boston Safety Pen Co., w katalogach Wahla próżno szukać piór typu Safety Pen. Nie znaczy to jednak, że nie firma ich nie produkowała. Pióra te rzeczywiście istniały, ale powstały w bardzo małych ilościach - występują one dziś tak rzadko, że istnieje teoria, iż były one produkowane w niewielkiej liczbie wyłącznie na potrzeby, lub też w celu badania rynku we Francji i Włoszech, gdzie "Safeties" były popularne nieco dłużej niż w USA i Wielkiej Brytanii - w tych krajach bowiem zakraplacze bardzo szybko stały się "passé" wraz z pojawieniem się dźwigienkowego systemu napełniania... Pomimo tego, Waterman i kilku innych producentów kontynuowało wytwarzania Safety Pens, głównie na potrzeby rynku eurpoejskiego, gdzie moda na te pióra utrzymywała się nieco dłużej, a także z myślą o artystach - kompozytorach i rysownikach, którzy preferowali Safety Pens z uwagi na niezawodność i dużą pojemność korpusu, dzięki czemu pióra te mogły pomieścić więcej atramentu.

Wahl-Eversharp Safety Pen, c. 1918

Pióra Wahl-Eversharp Tempoint c. 1919 - 1920

Reklama piór Wahl Tempoint

"Victorian Pencils - Tools to Jewels" by Deborah Crosby

2010-01-30T22:50:00.004Z

Jeżeli w polu naszych zainteresowań artykułami piśmiennymi leżą wczesne ołówki i pióra maczane, "Victorian Pencils", autorstwa Deborah Crosby to książka z gatunku bezcennych, a już z pewnością pozycja "must have" kolekcjonera.
W mojej opinii nie ma lepszego kompendium i choć autorka w głównej mierze przybliża tematykę produkcji ołówków i ich niesamowitej różnorodności, z racji faktu, że ich wytwórcami były firmy, które oferowały także pióra, nie zostały one w książce pominięte.

Na ponad dwustu stronach, bogato ilustrowanej fotografiami książki możemy zapoznać się ze wszystkimi, najważniejszymi faktami z życia ołówków epoki wiktoriańskiej. Publikacja została podzielona na dziewięć rozdziałów:
Chapter One: History
Chapter Two: Materials
Chapter Three: Ornamentation and Surface Decoration
Chapter Four: Evolution of the Mechanical Pencil
Chapter Five: Figural Pencils
Chapter Six: Not Just a Pencil
Chapter Seven: More Pencils
Chapter Eight: Pencil-Case Makers
Chapter Nine: Display and Care

Miłośnikom wczesnych piór maczanych szczególnie polecam rozdział ósmy poświęcony producentom, gdzie znaleźć można informacje na temat wielu firm, których próżno szukać gdzie indziej. Aikin Lambert, Thomas Addison, Baird-North, Edward Baker, A.T. Cross Company, Eberhard Faber, Leroy W. Fairchild, John Foley i wielu innych.

Tytuł: Victorian Pencils - Tools to Jewels
Autor: Deborah Crosby
Rok wydania: 1998
Wydawca: Schiffer Publishing Ltd.
Stron: 224
Oprawa: twarda
ISBN: 0-7643-0413-5

Nowy Rok!

2010-01-30T22:49:00.000Z

Doric i kolory, cz. 4

2009-12-19T19:10:00.015Z

Nowsza wersja Doric, produkowana po 1935 roku, została już gruntownie przeprojektowana: zmieni się nie tylko design tych pior (nowy klips, nowe obraczki na skuwce - szersze, sięgające do końca krawędzi skuwki - które, jak glosily reklamy - były wprost stworzone do przestawiania suwaczka przy Adjustable Point) ale takze paleta kolorow: nowe piora dostepne byly w:

-Silver Shell - odpowiednik dawnego Burma z wykończeniami w kolorze srebrnym (klips/skuwka/dzwigienka), które pokryte były bialym zlotem; wykonczenie to Wahl-Eversharp określał jako "platinized".

-Green Shell - zastapil Kashmir (wykonczenia GF)

-Garnet Red Shell - odpowiednik Marocco (GF)

-Jet Black - jedyny kolor jaki pozostal bez zmian (GF)

nowe kolory:

-Blue Shell (platinized trim)

-Gold Shell (GF)

-Lavender (GF)

Oprocz nowych wzorow i kolorow w piorach Doric pojawil sie takze nowy system napelniania, zwany One Shot Vacuum Filler. Piora z dzwigienkami nadal byly produkowane (w katalogach nazywane byly The Royal Doric), piora z systemem Vac-fil natomiast okreslane byly jako wersja De Luxe.

Klips w nowych Doric (full size) tak jak poprzednio wystepowal w dwóch wariantach - tradycyjny "Side Clip", umieszczony niżej, oraz tzw. Soldier Clip, czyli klips zamontowany u szczytu skuwki, dzieki czemu piorko siedzi gleboko w kieszeni. Emblemat Gold Seal jest w takich piórach umieszczony pod, zamiast nad klipsem, jak ma to miejsce w przypadku piór z "Side Clip".

Wahl - Eversharp Doric (Side Clip), Garnet Red shell, 1935 r.

Wahl - Eversharp Doric (Side Clip), Garnet Red shell, 1935.

Wahl - Eversharp Doric (Soldier Clip), Silver Shell, 1935 r.

Pióra i ołówki Wahl - Eversharp Doric: (od lewej) Garnet Red (Side Clip) i Silver Shell (Soldier Clip), c.1935 r.

Reklama piór Wahl - Eversharp Doric, Time Magazine, 1936 r.

Wielcy i pióra: Wahl-Eversharp.

2009-11-08T00:51:00.014Z

Co jakiś czas, wyszukując potrzebne mi informacje na temat firmy Wahl-Eversharp natrafiam na różne ciekawostki. Tym razem, szukając czegoś zupełnie innego, natrafiłem na informacje, które doskonale będą pasować do cyklu wpisów zaczętych jakis czas temu przez Rkę. Dzisiejsza notka będzie bowiem o sławnych ludziach, którzy używali piór Wahl-Eversharpa: w kampanii reklamowej piór Doric na początku lat 30 pojawiło się kilka znanych wówczas nazwisk, co przełożyło się na całkiem niezłą (jak na czasy kryzysu) sprzedaż tych piór. Jedną z takich osób była aktorka Claudette Colbert, znana z takich produkcji jak Kleopatra (Cleopatra, 1934) gdzie wystąpiła jako Kleopatra, czy Ich noce (It Happened One Night, 1934) gdzie zagrała Ellie Andrews.

Reklama piór Wahl-Eversharp Doric - Claudette Colbert, lata 30

Oprócz Claudette Colbert, w reklamach Eversharpa pojawiła sie takze Loretta Young, również aktorka amerynańska, w 1948 roku uhonorowana Oscarem za rolę w filmie Córka Farmera (Farmer's Daughter) i James Cagney - zdobywca Oscara i jeden z najbardziej wówczas popularnych aktorów kina dźwiękowego znany głównie z grania roli gangsterów i rzezimieszków, który - paradoksalnie - nominację do wspomnianej nagrody otrzymał za rolę w musicalu Yankee Doodle Dandy w 1942 roku.

Reklama piór Doric - Loretta Young, początek lat 30

Reklama piór Doric - James Cagney, lata 30

Pióra Wahl-Eversharp Doric reklamował także Fontaine Fox, znany amerykański ilustrator i rysownik oraz twórca popularnych w latach 30 historyjek obrazkowych pt. Tooneville Folks, ukazujących się na łamach amerykańskiej prasy od lat roku 1913 do końca 1955 r - i trudno się dziwić, ponieważ Adjustable Point jest niemal stworzone do rysowania ;-)

Reklama piór Doric - Fontaine Fox, 1934

Doric Adjustable Point (otrzymanego od uczestników I Kongresu Nauki Polskiej) używał także Kazimierz Kordylewski, polski astronom, który w 1926 roku odkrył gwiazdę T Corvi (położoną w konstelacji Kruka, o okresie zmienności ok. 400 dni) a w 1961 - pyłowe księżyce Ziemi, położone w punktach Lagrange'a układu Ziemia-Księżyc.

Kazimierz Kordylewski (po lewej stronie)

Nieco później, bo w latach 50, w reklamach nowych piór Eversharpa (Symphony) pojawiła się także Ilka Chase, aktorka (występowała także na Broadway'u) - znana z takich filmów jak Once a Sinner, The Animal Kingdom czy The Big Knife - oraz autorka książek zatytułowanych m.in Past Imperfect oraz Free Admission.

Ilka Chase - Reklama piór Symphony, lata 50

Występek? Grzech? Czy niewybaczalna profanacja?

2009-10-21T22:38:00.009+01:00

W życiu dobrze mieć zasady, ot choćby między innymi taką, że pióro powinno być oryginalne, co oznacza, że począwszy od skuwki, przez korpus i system napełniania, po sekcję, spływak i stalówkę MA być takie, jak je zaprojektował i stworzył producent!
W przypadku starych piór sprawa czasami nie jest prosta, szczególnie gdy np. trafia do nas pióro bez stalówki (lub jakiejś innej części). Zasada kolejna w takim przypadku mówi, żeby dobrać stalówkę (lub co tam bądź brakuje) tego samego producenta, co pióro i niechaj będzie ona/to z mniej więcej tego samego okresu. Amen!
Jednak....
Zainspirowana pewnym dialogiem filmowym (' - c'mon, złam kilka zasad, to cię wyzwoli...') oraz pewnym "dziwolągiem", którego podrzucił mi jako ciekawostkę znajomy kolekcjoner, postanowiłam "się wyzwolić" i sponiewierać stężałe na granit reguły, do czego niniejszym publicznie się przyznaję, licząc na choćby niewielkie rozgrzeszenie i słowa otuchy (wyimaginowane poczucie winy to paskudna rzecz!).

Na powyższych dwóch zdjęciach "dziwoląg" to to mniejsze "coś", które na pierwszy rzut oka wydawało się być zwykłym korpusem pióra z tłoczkowym lub przyciskowym systemem napełniania, bez sekcji, stalówki i wyraźnie zasygnalizowanym brakiem skuwki. Po odkręceniu nakrętki na końcu korpusu okazało się jednak, że .... to pióro! W miejscu, w którym teoretycznie powinno znajdować się pokrętło tłoka lub przycisk, sterczała jak byk stalówka od Parkera 45. Pomyślałam "o cholera, cudo!". Z drugiej strony, jak się tak głębiej zastanowiłam, to jednak otuchą natchnął mnie fakt, że desperacja lub dzika żądza posiadania piszącego pióra, potrafi pchnąć myśl ludzką w obszary, po których chyba nawet sam Mac Gyver nie chadzał.
Po tych przemyśleniach, które uznałam za twórcze, postanowiłam ... zgrzeszyć!

Grzech lekki - Inkograph.

Ta bardzo fajna amerykańska firma produkowała pióra typu stylographic (vel stylo), które zamiast standardowej stalówki, posiadały końcówkę bardzo podobną do współczesnych rapidografów. Innymi słowy, funkcjonowały trochę jak długopis na atrament i bez kulki.
Mój ulubiony Inkograph leżał sobie smutno w jednym z blistrów, używany raz na przysłowiowy ruski rok, kiedy trzeba było pisząc bardzo mocno przycisnąć.
Kusił mnie i nęcił wielkością, formą i przede wszystkim tym czerwono-czarnym kolorem. Szybki przegląd dostępnych części i po kwadransie dostał nową sekcję z flexową, wyśmienitą stalówką Aikin Lambert.

Grzech ciężki - Bohler.

Dość długo w ogóle nie wiedziałam "co zacz". Trafiło do mnie brudne, porysowane i w wersji "skuwka plus korpus". Tłoczkowy system napełniania w strzępach, ale po bliższych oględzinach na pokrętle tłoka ujawniły się litery HB. O rany, Herman! - pomyślałam uradowana. I to jaki!. Do tej pory widywałam tylko czarne, typowo niemieckie "surowe" wersje. Po estetycznej renowacji okazało się, że pióro byłoby... naprawdę piękne, gdyby miało czym pisać. Oczywiście mogłabym być cierpliwa i latami wypatrywać odpowiedniej wkręcanej sekcji, właściwego spływaka i oryginalnego systemu napełniania. Ze złotą stalówką Degussa nie byłoby aż tak dużego problemu, ale .... jak grzeszyć to z rozmachem! Chciałam nim pisać "już, zaraz".

Stalówka od Sheaffera Triumph, o tak! Sprawdziłam gwint, idealnie pasuje. Co do środka?! Ponieważ ślepa skuwka została doklejona na stałe do tyłu korpusu, miałam dwa wyjścia: albo wycinać miejsce na dźwigienkę, albo .... Parker 51! Oczywiste, że poszłam na skróty i tym sposobem mam pięknego, rzadko spotykanego Bohlero-Sheaffero-Parkera!

Oba pióra sprawują się wyśmienicie i piszą świetnie. O ile w przypadku Inkographa można wrócić do wersji oryginalnej w każdej chwili, o tyle Bohler jest już "spalony", ale mimo wszystko nie żałuję nic a nic!

O piórach...od nieco innej strony

2009-10-03T00:57:00.002+01:00

Pióra maczane (dip pens, nib holders)

2009-09-26T22:49:00.006+01:00

W piórze wiecznym z całą pewnością jest coś lirycznego, przynajmniej z mojego - damskiego punktu widzenia. O ile jednak klasyczne pióro wieczne (w kształcie, który nadał mu Wirt, Holland czy Waterman), które zostało poddane tak szybkiej i spektakularnej ewolucji, ten liryzm z czasem stał się jednym z biegunów "piśmiennej prozy życia", o tyle w przypadku wczesnych piór maczanych, jest jego kwintesencją.

Pióra maczane Aikin Lambert (c.1860-1890), od lewej: No 1, No2, No3, No5, No6, No9

Jest coś nieuchwytnego w tej z pozoru prostej konstrukcji, opartej na rękojeści i metalowej (pozłacanej, złotej, srebrnej) części, w którą wsuwa się stalówkę. Konstrukcji, która w ewidentny sposób nawiązuje do przyrządu stosowanego przez stulecia - pióra gęsiego. Tym razem jednak to nie będzie notka "historyczna", a właśnie liryczna:) - wszak to blog i można sobie z czasu pozwolić na odrobinę transcendencji, czyż nie?

Materiały, od góry: kość, złoto, ebonit, ebonit, drewno, drewno

Ta subtelność linii, dźwięczność i zazwyczaj fantastyczny flex stalówki, ciepło rączki oraz chłód i ostrość metalu, są jak bieguny na karcie ludzkich emocji, których z pewnością były świadkami i towarzyszami. Od ekstatycznych uniesień umysłu, po jego najbardziej mroczne obszary.
Jeżeli miałby zostać wskazany najbardziej erotyczny, a przy tym najmniej dosłowny przedmiot codziennego użytku, z pewnością maczane pióro wieczne zajęłoby pierwsze miejsce w takim rankingu.

Maczane pióra produkowane były w dwunastu numerowanych wielkościach, od No1 do No12 (1-najmniejsze, 12-największe) i tak też kształtuje się ich dostępność i ceny. Od No7 w górę pióra tego typu są bardzo rzadkie a ich gabaryty potrafią przyprawić o szybsze bicie serca:)

Kaligrafia - Copperplate

2009-08-09T09:51:00.002+01:00

Wahl-Eversharp Gold Seal Desk Set - Jet Black & Portoro Marble

2009-08-02T02:05:00.019+01:00

Oprócz tradycyjnych piór, Wahl-Eversharp produkował także i zestawy nabiurkowe, tzw. Desk Sets. Pióra te przeznaczone były przede wszystkim do użytku w pracy i oprócz funkcji czysto użytkowej były one także ozdobą gabinetu czy też biurka.

Zestawy nabiurkowe Wahl-Eversharpa - strona z katalogu na rok 1929/30

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć

Bardzo często jednak zdarzało się, że Desktop Pens używane były również w domu, jako podręczne przybory do pisania. Umieszczano je wtedy w centralnej części biurka czy sekretarzyka i sięgano po nie zwykle kiedy trzeba było coś szybko zapisać, podpisać, bądź też napisać list.

Ponieważ zestawy nabiurkowe stanowiły niegdyś nieodłączną część wyposażenia biura czy też domowej biblioteki, były one niejako produktem prestiżowym, gdyż nie każdy mógł sobie na nie pozwolić i nie wszyscy mieli też potrzebę używania tego typu zestawów. Dlatego więc najbardziej liczący się producenci instrumentów piśmienniczych dokładali wszelkich starań, by ich produkty były nie tylko najwyższej jakości, ale także cieszyły oko, świadczyły o wysokim statusie użytkownika oraz pełniły funkcję nie tylko użytkową, ale także i ozdobną.

Wykorzystane przez firmę Wahl-Eversharp materiały (onyks w egzotycznych odcieniach sprowadzany z Argentyny, marmur Portoro pochodzący z Meksyku, włoskie szkło Carrara czy onyks Pedrara) połączone z klasyczną formą i wysoką jakością sprawiły, że pióra te są chyba jednymi z najpiękniejszych instrumentów piśmienniczych jakie kiedykolwiek powstały.

Materiały wykorzystywane przez firmę Wahl-Eversharp do produkcji zestawów nabiurkowych (katalog Wahl-Eversharpa z 1929 roku)

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć

Wahl-Eversharp Gold Seal Desk Set

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć

Wahl-Eversharp Gold Seal Desk Set

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć

Wahl-Eversharp Gold Seal Desk Set

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć

Zbliżenie na marmurową podstawę (Portoro Marble) i skuwkę (nazywaną przez Wahl-Eversharpa humidor)

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć

Wahl-Eversharp Gold Seal Desk Set

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć

Wahl-Eversharp: Coronet vs Half-Coronet

2009-07-31T23:59:00.030+01:00

O Coronetach pisaliśmy z Rką już nieco wcześniej, jednak kiedy wydawało się, że nic więcej nie można już napisać na temat tych piór, nagle, ni stąd ni z owąd, przy okazji uzupełnienia mojej kolekcji o kolejny egzemplarz Coroneta trafiłem na kilka dodatkowych, moim zdaniem bardzo interesujacych informacji ;-)

Otóż jak się okazuje, pióra nazywane często "Half-Coronet" to tak naprawdę (według nomenklatury Wahl-Eversharpa) pełnoprawna część linii Coronet która sprzedawana była w salonach jubilerskich i do sprzedaży w tychże salonach była przeznaczona. Co więcej, okazuje się także, że nie wszystkie pióra w całości wykonane ze złoconego metalu i ozdobione insertami z pyroxyliny (PyralinⓇ) w kolorze Dubbonet Red (perłowo-czerwony) lub Black (czarny) figurowały w katalogach firmy jako Coronety.

Strona z katalogu Wahl-Eversharpa z c. 1936 r.

Jak się bowiem można dowiedzieć z katalogu Wahl-Eversharpa z ok. 1936 roku, wszystkie pióra z podwójnym ażurowym wzorem typu "lattice" złożonym z trójkątów (mniejszych, równobocznych na czubku skuwki i dłuższych, równoramiennych zaraz pod nimi) były nazywane "The New Gold Filled Pen" i sprzedawane w sklepach papierniczych, podczas gdy pióra z dużo skromniejszym wzorem (złożonym tylko z trójkątów równobocznych) należały stricte do linii "Coronet" i dostęne były wyłącznie salonach jubilerskich.

Wahl-Eversharp Gold Filled Pen (po lewej) i Coronet (po prawej), c. 1936 r.

Reklama piór i ołówków Wahl-Eversharpa w The Saturday Evening Post, lata 30

Kliknij aby powiększyć

Wahl Eversharp Coronet (The Gold Filled Pen, Dubbonet Red PyralinⓇ), c. 1936 r.

To właśnie powrót "The Gold Filled Pen" ogłaszała kampania reklamowa Wahl-Eversharpa: powrót, trzeba przyznać, po długiej, bo prawie dziesięcioletniej nieobecności - ostatni "Tempoint" w złotej oprawie opuścił bowiem fabrykę przy Roscoe St. w ok. 1929 roku.

Ponieważ jednak zarówno "Coronet" i "Gold Filled Pen" są tak naprawdę częścią jednej linii i różnice pomiędzy jednymi i drugimi piórami są bardzo nieznaczne ("The Gold Filled Pen" jest dużo bardziej designerskie niż złoty "Coronet"), wśród kolekcjonerów przyjęło się, że wszystkie pióra i ołówki Wahl-Eversharpa o tej stylistyce klasyfikowane są jako część serii Coronet i wszystkie te instrumenty piśmiennicze są równie cenione.

Wahl-Eversharp Coronet (The Gold Filled Pen, Dubbonet Red PyralinⓇ) , c. 1936 r.

Wahl-Eversharp Coronet, Rhodium Trim - pióro i ołówek, c. 1936 r.

Wahl-Eversharp Coronet (The Gold Filled Pen, Dubbonet Red PyralinⓇ), c. 1936 r. - zbliżenie skuwki i motywu "lattice band"

Wahl-Eversharp Coronet, (The Gold Filled pen, Dubbonet Red PyralinⓇ) - zbliżenie na zakończenie korpusu (end jewel) i imprint: Eversharp - Gold Filled - Made in USA

Pióro i ołówek Wahl-Eversharp Coronet (Rhodium Trim): zbliżenie na skuwkę.

Wahl-Eversharp Coronet Rhodium Trim - pióro i ołówki

Reklama ołówków Coronet i Doric, c. 1936 r.

Kliknij aby powiększyć

Moore 94 A versus 72 A

2009-07-29T13:12:00.012+01:00

Przełom lat 30ych i 40ych to przede wszystkim konsekwentna droga producentów w stronę "cygarowatości" piór. Sukcesy Parkera (Vacumatic) i Sheaffera spowodowały, że firmy chcące utrzymać się na rynku, musiały zredefiniować swoje linie lub wprowadzić całkiem nowe.
Moore, który w zasadzie już od lat 20ych nie zaprezentował niczego rewolucyjnego czy choćby nowatorskiego, a przeciwnie, zaczął być postrzegany jako "podglądacz" innych, wykorzystując w nieznacznie zmienionej formie ich pomysły, wkroczył w nowe dziesięciolecie z piórami prezentowanymi na poniższych zdjęciach.

Modele 94 A (górne zdjęcie) i 72 A (dolne zdjęcie) sprzedawane były w latach 1941-1946 w kolorze czarnym oraz kilku wersjach "pasiaczków" (tzw. striated) - szarym, brązowym, zielonym i kombinacji tych kolorów. Wszystkie wyposażone były w dźwigienkowy system napełniania (lever filler).

No poniższym zdjęciu zbliżenie na imprinty (pieczęci) na korpusach i kolory.

Skuwki nakręcane z wg mnie bardzo ładnym, sprężynującym klipsem, po raz pierwszy dla tej firmy - wysoko osadzonym, dla którego inspiracją zapewne był klips Vacumatica Parkera.

Modele oferowane były w trzech wielkościach x2, x4, x6 - odpowiednio: junior, regular i oversize (mniejsze, standardowe, duże). Różnica między 2 i 4 jak widać jest dość znaczna (12,6 cm i 11,2 cm), ale obydwa pióra są bardzo wygodne w pisaniu (w przypadku 2i szczególnie po nałożeniu skuwki na koniec korpusu).

Wydaje się, że początkowe liczby w numeracji odnoszą się do różnych wykończeń. W obu przypadkach są pozłacane, ale w modelu 7x zarówno obrączka skuwki, jak i dźwigienka są gładkie, podczas gdy w modelu 9x jeden i drugi element jest żłobkowany. I na tym kończą się istotne różnice pomiędzy piórami. Szczyt skuwki i tu i tu jest identyczny, stożkowaty.

Złota stalówka z sygnaturą MOORE LIFE MANIFLEX, w rozmiarze F, jest twarda i odpowiada właściwościami stalówce typu "Manifold". Ma jednak odrobinę sprężystości, która choć daleka od flexa, sprawia jednak, że pisanie nią to wielka przyjemność. Oczywiście jest dźwięczna:)

Moore nigdy nie łożył dużych nakładów na reklamę, stąd też wyniki sprzedaży tej firmy były bardzo dalekie od notowań "Wielkiej Czwórki". Z drugiej strony niższa popularności danego modelu w okresie, w którym był sprzedawany, przekłada się na jego rzadsze występowanie dzisiaj i choć pióra Moor'a nie należą do tzw. "wysokiej półki" i nie osiągają bardzo wysokich cen, z pewnością trudniej na nie trafić niż na pióra Sheaffera, Watermana czy Parkera.

Wielcy i pióra c.d.

2009-07-23T22:55:00.002+01:00

Natrafiłam ostatnio na kilka następnych informacji w tym temacie. W niektórych przypadkach niestety nie były dokładne, ograniczając się tylko do marki pióra. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę cały okres życia człowieka, tak na prawdę trudno ustalić, która faktycznie marka czy model były przez daną osobę używane, bo tak jak w przypadku nas, współczesnych, tak i wtedy, gusta mogły ulegać zmianom.

Przedstawione na zdjęciach pióra są więc w przypadku np. Marii Dąbrowskiej czy Kornela Makuszyńskiego tylko przykładami, domniemaniem z dużym marginesem błędu. Zabawa jest jednak fajna i warta nie tylko świeczki:)

"Writing History - 150 Years of the A.T. Cross Company" by Barbara Lambert

2009-07-22T08:47:00.008+01:00

Za tą pozycją do biblioteczki rozglądałam się bardzo długo, pewnie dlatego, że mam sokoli wzrok dopiero po nałożeniu nań odpowiednich szkieł ;-) Udało się w końcu i jak zwykle nie posiadam się z radości. Piękne, bogate wydanie - zarówno w treść, jak i w ilustracje - którego przygotowanie zostało zlecone przez A.T. Crossa z okazji 150-lecia istnienia firmy.

Autorka książki w ciekawy sposób przybliża nie tylko ewolucję firmy od jej początku, ale także tło historyczne poszczególnych, ważnych okresów. Jednym słowem wyśmienita lektura. Książka została podzielona na dziewięć rozdziałów:
Rozdział pierwszy - "Roots, Schoots, and the First Products od the A.T. Cross Company, 1800-1865";
Rozdział drugi - "A Family Concern, 1865-1880";
Rozdział trzeci - "Individual Accomplishment, 1881-1900";
Rozdział czwarty - "From Cross to Boss: The Second Stewardship, 1900-1932";
Rozdział piąty - "Depression, Recovery, War and Peace, 1932-1953";
Rozdział szósty - "The Decisive Decade, 1953-1964";
Rozdział siódmy - "Boxes of Promise, 1964-1975";
Rozdział ósmy - "Leaving Nothing to Chance, 1976-1991";
Rozdział dziewiąty - "The Stron Prevail, 1991-1995".

Tytuł: "Writing History - 150 Years of the A.T. Cross Company"
Autor: Barbara Lambert
Wydawca: A.T. Cross Company, USA
Rok wydania: 1996
Stron: 237
Format: A4, oprawa twarda

Aurora 98 c.1970

2009-07-20T10:32:00.008+01:00

Aurora jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych (oprócz Montegrappy, Omasa i współczesnego Visconti'ego) włoskich marek i najstarszą włoską firmą, założoną w Turynie przez Isaia Levi'ego w 1919 roku.

Model 98, wprowadzony do produkcji w 1963 roku, jest kolejną wariacją na temat modelu Aurora 88 (1946), szczególnie jego ostatniej wersji (88K), który jak Meisterstuck Montblanca pozostał flagowym modelem firmy do dziś.

98-ka stylistyką wpasowuje się w trendy typowe dla lat 60/70 - wysmuklona linia, klasyczne zestawienie czerni i złota oraz dużo lżejsze od wcześniej stosowanych (celuloid, ebonit), "nowoczesne" materiały - plastik. Pomimo metalowego, pozłacanego korpusu, pióro nie jest ciężkie. Przewidziane jako cartridge/converter filler (nabój/konwerter) było w tamtych czasach uosobieniem stylu, klasy i nowoczesności.

Wzornictwo tego okresu nie należy do moich ulubionych, ale ten model w niewyjaśnionych (do końca) okolicznościach stał się jednym z podstawowych tzw. "daily writers" (piór codziennego użytku).
Przede wszystkim stalówka: co prawda częściowo schowana (semi-hooded nib), ale flexująca (tu w rozmiarze M-B) i dźwięczna, co w moim przypadku można już chyba uznać, jako swego rodzaju fetysz ;-).

Elegancki klips, identyczny jak w modelu Aurora 88K, z czarnym wypełnieniem wykonanym w technice enamelingu. Ścięta główka klipsa, także z czarnym, plastikowym elementem powoduje, że cała skuwka dodaje niewątpliwie pióru uroku i charakteru.

Pióro jest do tego wszystkiego wyśmienicie wyważone i pisanie nim, zarówno w opcji bez, jak i ze skuwką nałożoną na koniec korpusu, sprawia dużo przyjemności. Dość długa, czarna sekcja zapewnia komfort uchwytu tym, którzy lubią ustawiać palce tuż przy stalówce i tym, którzy wolą wyższy uchwyt.

Miłośników włoskich piór z pewnością nie trzeba do tego modelu przekonywać, ale wszystkim niezdecydowanym, którzy szukają pióra jeszcze "z duszą", a przy tym z nowoczesnym systemem nabój/konwerter, które nadaje się zarówno do codziennej, ciężkiej pracy, jak i roli reprezentacyjnej - szczerze Aurorę 98 polecam!

Nelthorpe and Williamson, RMHR, c.1905

2009-07-06T13:33:00.021+01:00

Nie mam pojęcia dlaczego tak mnie "kręcą" te wczesne, ebonitowe RMHRy (od: Red Mottled Hard Rubber) w czerwono-czarnym kolorze. Może dlatego, że są właśnie wczesne, a może, że ebonitowe (in. utwardzany kauczuk) - przejmujące ciepło dłoni podczas pisania, a może ... poszli do lasu. Fakt jest jednak faktem, że od jakiegoś czasu "poluję" na takie i jeśli się uda złapać na haczyk, cieszy mnie każde następne jak małego dzieciaka cieszy wyjście na plac zabaw.

Tym razem kolekcję zasilił świetnie zachowany egzemplarz, bardzo mało znanej firmy Nelthorpe & Williamson z Janesville w stanie Wisconsin w USA. Jej założycielami w latach 90ych XIX w. byli Edgar E. Nelthorpe i George H. Williamson, z których pierwszy był także przez krótki czas pracownikiem Parkera.

Pióro proste, w formie walca, eyedropper (zakraplaczowe - po odkręceniu atrament wlewało się - zakraplało - bezpośrednio do korpusu), z długą, nasuwaną skuwką i dwiema, szerokimi, pozłacanymi obrączkami.

Stalówka złota, flexowa, podobnie jak w piórach Paula E. Wirta bez "breather hole" (otworu powietrznego), z prostym imprintem: N&W, JANESVILLE, WIS.

Na szczycie skuwki i zakończeniu korpusu widać, że pióro jest w wersji "Red on Black" (czerwone na czarnym). Spotyka się także rmhr'y w wersji "Black on Red" (czarne na czerwonym) i w tym przypadku wypełnienie jest wyraźnie czerwone z czarnymi obrzeżami.

Poniżej zbliżenie na ręcznie zdobioną obrączkę (ring) oraz kolor... w pełnej krasie.

Ciekawa firma i rzadko spotykana - na próżno szukać o niej informacji w książkach czy internecie. Działalność na terenie Stanów Zjednoczonych zakończyła ok. 1931 roku, jednak pióra pod marką Williamson były produkowane do lat 50ych we Włoszech (patenty kupił Riccardo Amisani z Turynu).

Tekst na podstawie informacji od George'a Kovalenko, któremu bardzo serdecznie dziękuję!

Wahl-Eversharp Fith Avenue

2009-06-20T16:35:00.022+01:00

Kiedy w 1941r Parker wprowadził na rynek nowy model o nazwie “51”, nastała nowa moda na pióra o opływowym kształcie, z metalową skuwką i tzw. “hooded nib” czyli schowaną stalówką. Jednak nowe pióra Parkera tak naprawdę wcale nie były specjalnie odkrywcze, przynajmniej jeśli chodzi o wzornictwo: opływowa stalówka i metalowa skuwka poraz pierwszy pojawiły się już wcześniej, w piórach Sheaffer Crest – “topowej” linii oferowanej przez firmę z Fort Madison w latach 30 i 40:

Sheaffer Crest z końca lat 30 - mniej spotykany model z "Empire Cap", czyli skuwką która wzorem nawiązuje (podobnie jak pióra Wahl-Eversharp Coronet) do Empire State Building